Pamięć o tym, w jaki sposób powstało współczesne osiedle, które zamieszkują jest źródłem trudnych emocji związanych poczuciem pewnego wyobcowania: „Może ci ludzie tutaj mają jeszcze coś w rodzaju poczucia winy. To trochę tak jak wprowadzić się do mieszkania kogoś, kto umarł. Jakbyś ty nie miała gdzie mieszkać i powiedzieli ci: on umarł, możesz przyjąć jego mieszkanie. Przy czym masz wiadomość, że ten ktoś nie umarł ze starości, tylko został zamordowany w potwornych okolicznościach.” Kristine, 23 lata) „ Zresztą jak szukałam tego mieszkania to zastanawiałam się czy nie kupić tego to bardzo mocno męczyło mnie to, że mój blok znajduje się między Pawiakiem a Pomnikiem Bohaterów Getta i tu było getto i było powstanie, masz te kamienie i kilka metrów od mojego domu masz ten kopiec Anielewicza i dla mnie to było takie trochę wiesz….” (Patrycja, 30 lat) Życie na obszarze tak silnie nacechowanym historią ma wpływ na sposób budowania więzi z miejscem, zakorzenienia się w nim (Foote, 1997 za: Osborne i Brian, 2001) Mieszkańcy starają się pogodzić indywidualne, pozytywne więzi z miejscem, poczucie „bycia u siebie” z ponadlokalnym znaczeniem zamieszkiwanej przestrzeni, którego są ciągle świadomi: „więc cały czas ta przeszłość z tą teraźniejszością zawsze się tutaj miesza, zawsze przeplata się i właściwie żyjąc tak jak tutaj się mieszka no to tak jak mówię to właściwie tą świadomość, że przed nami też było wiele i było coś to o tym trzeba pamiętać.” (Aneta, 60 lat)