Plac Muranowski, który stopniowo rozrósł się do rangi centralnego punktu dzielnicy żydowskiej, przestał istnieć w 1943 r., tak jak i ona, po upadku powstania w getcie. Kilka ocalałych kamienic spłonęło w Powstaniu Warszawskim. Ślady po placu zatarto ostatecznie w latach 50. ubiegłego wieku.

Tak wyglądał plac Muranowski na początku XX w.

Stojąc pod biurowcem Intraco, twarzą w stronę Żoliborza, trudno dziś wyobrazić sobie, że tam, gdzie dziś jest wewnętrzne podwórko kompleksu budynków z lat 50., w prostokącie między skrzyżowaniem dzisiejszej ul. Andersa ze Stawkami, Stawek z Lewartowskiego, na południowy zachód aż po niegdysiejsze ul. Pokorną i Miłą, jeszcze w połowie XIX w. handlowano końmi, a po przeniesieniu targu na Pragę -  czym popadło. Obok straganów popisywali się cyrkowcy, grywał teatr żydowski. Handel kwitł też w okolicznych kamienicach – niemal wszystkie pomieszczenia na parterach budynków wypełniały sklepy. W 1881 r. pierwszy tramwaj konny okrążył plac, lawirując między straganami i jadąc dalej przez Nalewki, Długą i Podwale do Placu Zamkowego. W 1909 r. powstała trakcja elektryczna. Rozwój komunikacji miejskiej wymusił zmianę charakteru i wyglądu placu. Bazar zniknął, pośrodku wytyczono skwer.